Zastosowanie elafibranoru w leczeniu pierwotnego zapalenia dróg żółciowych

Pierwotne zapalenie dróg żółciowych (PBC) to przewlekła, autoimmunologiczna choroba wątroby prowadząca do cholestazy i postępującego włóknienia, aż do marskości. Kluczową rolę w pato-
genezie odgrywają predyspozycje genetyczne oraz czynniki środowiskowe. Rozpoznanie opiera się na utrzymującym się podwyższeniu aktywności fosfatazy alkalicznej, obecności przeciwciał AMA lub ANA (anty-gp210, anty-sp100) oraz typowym obrazie histopatologicznym. Leczenie obejmuje zarówno terapię przyczynową, jak i objawową. Podstawowym lekiem pozostaje kwas ursodeoksycholowy (UDCA), który poprawia rokowanie i spowalnia progresję choroby. W przypadku braku odpowiedzi na UDCA stosuje się agonistów receptorów PPAR, takich jak seladelpar i elafibranor, które wykazują korzystny wpływ na parametry biochemiczne i jakość życia. Artykuł przedstawia patofizjologię oraz aktualne możliwości terapeutyczne w PBC, ze szczególnym uwzględnieniem roli elafibranoru jako nowego, skutecznego agonisty receptorów PPARα/δ.