Wśród powszechnie stosowanych leków w terapii choroby refluksowej przełyku (ChRP) złotym standardem są leki przeciwwydzielnicze, a wśród nich inhibitory pompy protonowej (IPP). Istotnym problemem spotykanym w codziennej praktyce lekarskiej jest brak poprawy lub nawrót dolegliwości po zakończonym sukcesem leczeniu zaostrzenia choroby refluksowej przełyku. Uzupełniającą terapię ChRP stanowią leki uwzględniające patomechanizm choroby – prokinetyki oraz szeroki asortyment produktów leczniczych wspomagających leczenie przeciwwydzielnicze. Są to preparaty gojące zmiany w błonie śluzowej, osłaniające ją oraz neutralizujące kwasową warstwę na powierzchni treści pokarmowej. Czteroskładnikowy preparat, w skład którego wchodzą węglan wapnia i wodorowęglan potasu, alginian magnezu oraz ekstrakt Mucosave® z liści opuncji figowej i liści oliwki europejskiej, znalazł zastosowanie u pacjentów z ChRP zarówno w roli terapii dodanej, jak i w monoterapii.
Autor: Maria Janiak
Przełyk Barretta (PB) jest stanem przedrakowym związanym ze zwiększonym ryzykiem rozwoju raka gruczołowego przełyku. Jednym z prekursorów PB jest choroba refluksowa przełyku, wobec czego występowanie tego schorzenia jest związane z jej rozpowszechnieniem. Rozpoznanie PB powinno zostać postawione na podstawie dokładnej oceny zmian makroskopowych w badaniu endoskopowym oraz wyniku badania histopatologicznego wycinków pobranych w trakcie gastroskopii. Chorym z PB i z objawami refluksu zaleca się terapię przeciwwydzielniczą. Przewlekłe leczenie IPP u bezobjawowych chorych z PB, mimo że pozostaje przedmiotem dyskusji, jest zalecane w większości wytycznych. Przewlekłe stosowanie IPP przez podwyższenie poziomu odczynu pH w żołądku może sprzyjać sekwencji zdarzeń: metaplazja – dysplazja – rak w wyniku karcinogennego działania soli żółciowych. Leczenie endoskopowe polegające na usuwaniu widocznych zmian ogniskowych, niezależnie od stopnia neoplazji, powinno być prowadzone w ośrodkach eksperckich.