Otyłość jest przewlekłą chorobą metaboliczną prowadzącą do licznych powikłań narządowych, w tym kamicy żółciowej, której ryzyko wzrasta wraz z wartością wskaźnika masy ciała (BMI), nasileniem insulinooporności oraz współistnieniem zespołu metabolicznego i metabolicznie uwarunkowanej stłuszczeniowej choroby wątroby (MASLD). Patogeneza kamicy u osób z otyłością jest wieloczynnikowa i obejmuje zwiększone wydzielanie cholesterolu do żółci, zmniejszoną syntezę kwasów żółciowych, zaburzenia motoryki pęcherzyka żółciowego, przewlekły stan zapalny oraz dysbiozę jelitową wpływającą na metabolizm kwasów żółciowych. Paradoksalnie skuteczne leczenie otyłości może przejściowo zwiększać ryzyko kamicy. Intensywna redukcja masy ciała, osiągana za pomocą diet bardzo niskokalorycznych, agonistów receptora GLP-1 i GIP/GLP-1 lub chirurgii bariatrycznej, sprzyja wzrostowi litogenności żółci i hipomotoryce pęcherzyka żółciowego. Największe ryzyko występuje w pierwszych 6–12 miesiącach terapii oraz u pacjentów z szybką utratą masy ciała. Skuteczną metodą profilaktyki jest kwas ursodeoksycholowy (UDCA), który zmniejsza częstość powstawania złogów, objawowej kamicy oraz konieczność wykonywania cholecystektomii u chorych poddawanych intensywnej redukcji masy ciała. Celem pracy jest przedstawienie aktualnej wiedzy dotyczącej epidemiologii, patogenezy oraz profilaktyki kamicy żółciowej u pacjentów z chorobą otyłościową, ze szczególnym uwzględnieniem współczesnych metod leczenia otyłości.