Postęp farmakoterapii w nieswoistych chorobach zapalnych jelit (NChZJ), w tym pojawienie się w ostatnich latach leków o nowych mechanizmach działania, umożliwił przesunięcie celów leczenia od tych nastawionych na łagodzenie objawów w stronę ich trwałego opanowania. Niniejsze opracowanie koncentruje się na zjawisku gojenia śluzówkowego, które stanowi jeden z podstawowych długoterminowych celów terapii wrzodziejącego zapalenia jelita grubego i choroby Leśniowskiego-Crohna. Jego osiągnięcie jest związane z korzystniejszym rokowaniem, w tym z mniejszą częstością nawrotów, hospitalizacji i leczenia operacyjnego. Znaczenie tych obserwacji zależy jednak od przyjętej definicji wygojenia oraz rodzaju analizowanych badań. Przedstawiono także stosowane w praktyce i w badaniach klinicznych skale endoskopowe oraz dane z badań rejestracyjnych i metaanaliz sieciowych dotyczące potencjału poszczególnych terapii zaawansowanych w zakresie indukcji gojenia śluzówkowego. W pracy omówiono ewolucję i znaczenie kliniczne celów leczenia wraz z koncepcją wczesnej interwencji w kontekście zjawiska gojenia śluzówkowego w nieswoistych chorobach zapalnych jelit.